
sıkıntılı günlerde yazasım gelmiyor desem. hadi yarın hayatımda hiç gitmediğim bir yere gidelim. son 500 yılın en sıcak kışında göçmeyi unutmuş kuşlar gibiyim . küresel ısındım.
İsmini yazamıyorum buraya, olaylar neticelenmeden yazamayacağım .
Öğretmenim gitmesinnn. Atmasınlar onu . Atılırsa o çok itibarlı okulumun itibarını bir daha ağzıma almayacağım. 850 kişinin sesine kulak vermeyip atarlarsa onu, ben: 'ileride gelip ders açmak istiyorum bu okulda' demeyeceğim bir daha.
O insanları uyku tutmasın vicdan azabından, tek dileğim bu.
hayatımda ilk kez bir insanı işinden, ailesini geçindirecek ekmeğinden ederken, böylesine rahat yalan söyleyebilen insanlarla karşılaştım.
3 senedir tanıyorum, bir kez olsun derslerini kaçırmayan bu insanın atılma nedenlerinden birisi derslerine gelmemesi. buna tüm öğrencileri kıçıyla gülüyor. gülüyor ama sonuç değişmiyor.
Bölümde aynı soyadlı 3 kardeş çalışıyor. biri bölüm başkanı. bugün gidiyoruz, makamına yazılmış dilekçeleri kabul etmiyor. kabul etmek istemiyormuş . dokunmak bile istemiyormuş. dilekçeleri almıyor. bi de bize tehdit savuruyor. öğrencilerini çok seviyormuş, başımıza kötü birşeyler gelmesini istemediği için almıyormuş, düşünün ki Türkiye'nin en prestijli üniversitelerinden birinde bir bölüm başkanı, öğrencilere : öyle miiiii, öyle miiiii? gibi -ima ve tehdit dolu- sokak ağzıyla kelimeler sarfetsin. ahaahahahaa . şaka gibi di mi?, şaka değil.
dahası kendisini haksız bulan etik kuruluna bile tehditler savurma cüretinde bulunuyor bu insan. ve sevgili rektörümüz ne yapıyor. hiç sorgulamadan onun aldığı kararı onaylıyor. olay yargıya intikal eder mi bilinmez, ederse şayet, belki bu soyadı kanunu gibi aile şirketi dağılacak ama olan bizim sevgili günah keçisi öğretmenimize olacak.
Okul olayın basına sızmaması için ısrarla öğretmenler aracılığı ile öğrencileri uyarıyor. belli ki korkuyor o çok prestijli adının lekelenmesinden.
artık sinirden bacaklarımın titremesine alıştım. ağzımın kuruluğuna da.
başladım yürümeye, bir de baktım yine baştayım.