belki de bir milyon birinci kere mezun olamıyordum. Bütün dönem midtermlerine girmeyi unuttuğum ekonometri adında bi dersim olduğunu hatırlıyodum. Hep başım sıkışınca olduğu gibi gidip Emre Alper'in kapısını çalıyodum, söz veriyodum: tüm gücümle çalışacağım her gün! ona mı, kendime mi veriyodum sözü? o önde ben arkada kampüsün arka bahçelerinde dolaşıyoduk, o anlatıyodu, destek oluyodu, çünkü beni anladığını söylüyordu.
Ben de bir sene daha mezun olamayacak olsam da en azından beni anlayan biri var ve en azından kampüste sonbahar çok güzel diye yüzümde yarı gülümseme sapsarı yaprakları ezip geçerken tüm varlığımla ve o andalığımla öğretmenimin bana anlattıklarını dinliyordum.
bu rüya da o rüyada olduğumu bildiğim rüyalardandı.
tabirini yapabilene 0Rh + kan veriyorum. hadi ben kaçar, doktora geciktim.
ve bu kadar yorgun bi blogu okumaya devam eden bi avuç insana çok teşekkür ederim.