Wednesday, October 10, 2012

yeni adres

Neval ben hastanedeyken bunu çizmiş:
 
ne gsel diy mu?
seyahatim bitinceye kadar www.hayatdiyebirisi.com adresinde yazacağım, seni de beklerim.

Thursday, October 04, 2012

ben yeni bi blog yazmaya başlıycam yakında, onu belki hiiiiiç tanımadığım birileri de okuycak. ama bu blog da kalacak burada, kalsın...
yani blog bayadır istediğim ama hiç başlamadığım bi hayalimle ilgili olacak. daha da detaylı yazarım, Tuna okuldan geldi ona banyo yaptırmam lazım, hemen acil.

Monday, June 25, 2012

unexpected recovery

Serdar Ortaç Çakra albümünü bu yıl yapaymıştı ya...
Kafa çakra iptalmiş bende, bişeler yapmalı.
Bişeler yapmalı derken, hakkaten bunu bi düşünmeye başladım yeniden. Artık elinden, aklından, kalbinden bişeler gelmeyenleri daha iyi anlıyorum.
Ama buraya yazmam bile bi şe diy mi sonuçta, birden bire olmuyo vakit vermeli.

Saturday, June 23, 2012

depresif olmayan post girmek baya zormus ya ... yazasim var bugun, uyuyamadim da. danoyla nuniyi bi de ablami bekliyorum kac gunlerdir. neredeyse bi yilda epey toparladim kaportayi. biraz da hissiyati arttirinca oh.

Saturday, June 02, 2012

''in the deepest pain. And an anger to my dearest one. Bir direnle bosaltmak mumkun mu aciyi. Anlar fotograf kareleri gozumun onunde tek tek cakiyolar goZumun onunde. Sonra yenileri ekleniyor. O ve o kiz elele denize giriyolar. O kizin yanagina dokunuyor. O kiza bi gul veriyo. Kucucuk bi kiz cocugu oluyorum. Beni cok sevdigini soyledigi o anda aglamiyorum. Beni kiskandigi zaman kizmiyomusum aslinda yeni farkediyorum. Oysa sadece uzgunum diyor. Seni buna inandirdigim icin uzgunum diyor. Ben hissetmedim sana bisey diyor. Birbirimizin boslugunu tamamladik diyor. Dogru soyluyor. Ama ben o dogru soyledikce dunyanin en cirkin en yalnizi oluyorum cunku bisey hissetmedi. Cunku ben ona bisey hissettiremedim. Ben onu sessizce sevdim. Korka korka. Hep korktum. Savunmasiz kaldim. Cok savunmasiz kaldim.''
yazıp bırakmışım yazmayı, diğerini post etmişim bunu draft etmişim ve öylece kalmış.
epey savunmasız kaldığım doğruymuş hakkaten ama bir direnle boşaltmak pek mümkün olmamış ki acıyı, bir aydan fazla bi süre komada kalmışım yoğun bakımda. yakında bir yıl olacak.
üzülmüşüm kafama fazlaca takmışım da şimdi başka bakıyorum olaya... ama silmek istemedim yine de o gün yazdıklarımı. çünkü hiç bir şey silinmiyor. ama yenilerini yazacağım,
bi de yürüyemiyorum. walker'ımın ismi falan yok. walker işte. hissel işler bunlar, hissedersem yürüyebileceğim. hissetmek ne zor işmiş.