Friday, August 07, 2009

it is fucking 1:47



and I;
am available.
  • sabah 8'de kalkacak olmam mı beni uyutmayan?
  • aylardır bir mucize bekliyorum ben, eylül ayında işe alımların başlamasını değil.
  • işe başlamak istiyorum, evde çırpınmak istemiyorum tabii ki. böyle olmuyor. böyle olmayınca çok üzülüyorum ben. 
  • beni öldürmeyen şey beni güçsüzleştiriyor. 
  • ama yine de depresif değilim.
  • eylül'de ispanya'ya, ya da kasım'da hindistan'a gitme ihtimalim var mı?
  • gitme ihtimalim var mı? şu ayı ininden kurtulup... özgürce düşünebilme yeteneğimi kaybettim kendimden yiyorum. 
  • arkadaşlarımı eskisi kadar çok sevmiyorum, herkes kendi aleminde, oh ne güzel, onlar için seviniyorum. onlar için mutluyum. onlar benim için mutlu mu? 
  • annemin beni doğurduğu yaştayım. 
  • oysa onlar hala beni çocuk sanıyorlar......................................................................................

4 comments:

hayal said...

annemin beni doğurduğu yaşı geçeli 14 yıl oluyor. Büyüdüm mü? Hala anneme ve kardeşlerime ihtiyacım var. Büyümedim. Ayrıca saat 03.56 Seni özledim burada bulurum belki dedim. Buldum ne iyi.

Ayca said...

abla, sadece çocuklar değil ki birilerine ihtiyaç duyan... fakat anlamıyorsun, kendi çerçevenden çıkıp benim gözümden dünyaya bakamıyorsun. daha doğrusu bunu hiç istemiyorsun. benim dünyaya bakışım seni bu kadar mı korkutuyor? ben aylak aylak gezen boş beleş bi insan değilim ki .. ben işten kaçmak için gitmek istemiyorum bir yerlere, ben şimdi ya da sonra hayatım boyunca bir yerlere gitmek isteyeceğim sanırım. hayır masa başı bir işte çalışmak istemiyorum. yerim yurdum belli evli barklı hemen de çocuk doğurayım, senin ayırdığın kıyafetleri giydireyim... ben kendimi böyle göremiyorum, senin istediğin kalıba uyamıyorum. lütfen biraz çaba sarfedip benim kim olmam gerektiğini değil kim olduğumu görmeye çalış. böylece daha iyi bir iletişim kurabiliriz.

Cüzzamlı Melek said...

öğrencilik ıvır zıvır bitip de kendi dünyasıyla bi başına kalan insan, aynada gördüğü şeye ne kadar yabancı olduğunu hisseder.
öyle ya, hep arkadaşlar vardır, aile, gidilen yerler, içilen şaraplar.
şimdi bi başınalık (madden diil belki ama ruhen) insana "içime kaçan şey ben miyim" sorusunu sordurur.
ve insan bilmez ki,
o yıllar, o insanlar, o mekanlar az buçuk geride kalmıştır artık. insanlar değişmez belki ama, öğrenciyken güç bela alınıp paylaşılan yemeğin tadını asla hissedemezsin bi daha.
çünkü
iş de bulunur.
yeni insanlar da.
aşk da vs..
artık en kral yemeği alacak paran da olur.
anlarsın ki, ilk gençlik az buçuk geride kalmıştır.

amma uzun oldu:) hiç canını sıkma. yeni bi yaşam formuna geçiş sancıları bunlar.

Özlem said...

benim alemimde sen de varsın ayç.
hep varsın.
özz