
korkuyorum,
ulkemde, dunyada, istanbulda, evimde, aslinda heran ve heryerde, soluk aldigim her dakika...
sanatci olmaktan, kendimi en iyi ifade ettigimi dusundugum o kisa anlardan korkuyorum.
kafamdakileri orgumun icine katicam dedigimde, iyi de neden? der gibi bakislardan, onu birak iyi de neden? diye suratima sak diye tokat gibi carpan o sorulardan korkuyorum.
cevabi veremiyorum. susuyorum. zaten kelimelerle anlatsaydim saatlere, yaziya dokmeye calissaydim sayfalara sigmazdi diyemiyorum. zaten, anlatsam da dinlemedigin surece anlayamazsin diyemiyorum.
paranin ve satin alabildiklerinin sahteligine: ucundan, kosesinden, hatta herbi hucresinden alayci yaklasma politikasini yasamimin bir parcasi haline getirmeye calisirken ben,
ne kadar ironik ki,
calismadan, emek vermeden, paradan para nasil kazanilirin en adi yaklasimlarla incigine kadar beynime kazindigi bir bolumde okuyorum.
ama hakkaten okuyorum, okutuluyorum. oyle ki isin maddiyatini gectim, manevi olarak da cok sinamali bir egitimden geciyorum, ornegin okudugum bolumde hocalar orgencilerinin ismini ogrenmeye tenezzul bile etmez, ders disinde kesinlikle hic bir iliski kurmaz, atilmasi artik vazgecilmez olmus e-maillere cevap verme tenezzulunu gostermez, derste bi soru sordugunuzda; this is not a discussion, this is lecture deyip sizi oldugunuz binanin 10 kat altina gomerler.
abartmiyorum, gercekten abartmiyorum. su okulda kac tane sergi actiysam her seferinde goturup gozlerine sokarcasina elimden verdiysem de davetiyelerini, sadece bi hocam geldi bi sergime ve sonrasinda yorumu oldukca ilgincti: ne anlamam gerektigini bilmiyorum ama ben birsey anlamadim dedi... gulsem mi aglasam mi... koskoca profesor olacaksin.
profesor mu dedi biri. hahahah
aycaada the profesor.
icimi kusuyorum.
ama yemekten sonra degil, acliktan geberirken midemdeki son asidi kusuyorum. bi siseye koyup goturup sergi acicam onunla. butun hocalarimi cagiricam sonra da. bisey anlamayacaklar belki, ama olsun ben disimdan aglayip, icimden gulucem onlara.
yaziyi yazmaya basladigimda agliyordum, pippa bacca icin. cunku ben de picca'ydim. simdi ise kizginim, gucluyum, duyarliyim, her sinir ucumla hissediyorum, tepki veriyorum, gozyaslarimi icime atip, gulumsuyorum butun evrene. pippa'yim, olumsuzum ben...
p.s: gecen yil sergi defterimize sicsam sanat olur mu? diye yazan igrenc insana cevap veriyorum: ben sicarsam olur. senin bokundan davut heykelini yapsan, yine de bi bok olmaz.
4 comments:
seni çok seviyorum ayça!
ben de!
ayca herkesin herkesi anladigi bir dunya yok maalesef, ama biz seni anliyoruz, sonuna kadar destekliyoruz...
seni cok seviyorum!
bendeee.
Post a Comment