babam hastanede yatarken onun fotoğrafını çekemedim, bazen öyle oluyo. çekemiyorum. elim varmıyo. ama ben görüyorum. gözümün önünden gitmiyo. zamanla eskiyo, netliği bozuluyo kafamdaki fotoğrafın. ben de onun için çekmedim zaten. fotoğraf eskiyince göze daha güzel görünüyo. son kez cerrahpaşa'dayız. bu yıl kar yağan tek gün. önce servise gidiyoruz. hemşire beni görünce gözleri doluyor. ben iyiyim, öyle bakma bana diyorum içimden. odanın kapısı açık içerisi boş. çok garip, oda boş.. ülkü'nün odasının önünden geçiyorum, onun yatağı da boş.. hep ikinci katına gittiğimiz hastaneye bu kez arka taraftan giriyoruz ve en alt kata. amcam, bi de ömer amca. ben de ordayım. ben neden ordayım? neden ordayım? kar yağıyo, iliklerim donuyo. cenaze arabası geliyo. tabut çıkıyo hastaneden. tabut cenaze arabasının arkasında donuyo. bütün gün gidiyo önümüzde oradan oraya. tabut gidiyo ben donuyorum tabut donuyo. tabut uçağa biniyo. herkes evde ben tabut oldum.
tekerlekli iskemledeyim. koridorun sonunda kalorifere yapışmışım. giremiyorum içeri. zaman geçmiyo. gece bitti mi? ben sızdım mı? içerde babam nefes alıyo. babam nefes alıyo. neredeyse kendi nefesinden kısıp ona vereceksin.
Wednesday, January 17, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
3 comments:
- -
.
.
...verirsin de zaten
elin yazıya gittiğine göre başladı kabukların....
Post a Comment