Tuesday, November 08, 2005

olaylar şöyle gelişti :

birden canımı yakma isteğiyle yapıştır-çek ağdalarla başladım , bir gün sonra getirttiğim yemeğin yanına o küçük acı turşulardan koymalarını rica ettim , iki gün sonra yeni çizmelerimi ayaklarımın heryerini vurana kadar çıkarmadım , üç gün sonra patates püresinin üstünü püre görünmez oluncaya kadar karabiberle kapladım , hepsinde gözyaşlarıma saklanacak yer aradım . bugün otobüste sessiz sessiz ağladım . geçmedi .

1 comment:

Anonymous said...

her şey söyle gelişti.Hiç bi zaman ağlamam gereken zamanlarda ağlayamadım,hissiz hissiz baktım etrafa.İmrendim film seyrederken ağlayabilenlere.Sonra her sene en az üç kez göz gribi oldum,her kış hüngür hüngür olmasa da gözlerim kızarana kadar yaş akıttım,,,bitmedi...arutlupesssss