bugün havaalanındaydım . 5 saat kadar . baygın balık dengizik'imi sicilya'ya uğurladım . parmaklarına oje sürdüm.oradan belçika'ya geçecek bi sene gelmiycek. alana karşı ayaklarımızı uzatıp uçakların kalkışını izledik. dedim ki ;
keşke yakın olsa şu havaalanı canım sıkıldıkça gelsem otursam . yolda eve gelirken sanki biyere gidiyomuşum gibi olan o garip yutkunmalı duygudan oldu . çok garip oldu zira biyere gittiğim yoktu. uzun süre de öyle gideceğim yok . cocacola'nın cam şişesini seviyorum . ama içindeki hep az geliyo . bi yudum daha olsa.
bi yere gidesim var.
yakınacak durumum yok . ama biliyorum . huzursuzum , gitsem de kalsam da değişmiyo.
insan düzen kurarken huzur da kuruyo . insanın evinde herşeyin biyeri oluyo.